Mieke van Zonneveld

Neerlandica Mieke van Zonneveld (1989) focust in haar poëziedebuut Leger op de kwetsbaarheid van het bestaan. In tamelijk onverbiddelijke gedichten beschrijft ze de menselijke zwakte als een ernstige kwaal zich openbaart. Zoals leukemie, de ziekte die zijzelf doormaakte. Maar we treffen beslist geen tranendal: Zonneveld spiegelt zich magistraal aan figuren uit de bijbel en de oudheid en abstraheert zo haar eigen ervaringen. Met Ramses Shaffy zegt ze: ‘We leven nog, en niet zeuren.’